Victoria Chitlova: Αυτή είναι η Victoria Chitlova, PhD, αναπληρώτρια καθηγήτρια, ανώτερη ερευνήτρια, ψυχίατρος και ψυχοθεραπεύτρια. Σήμερα έχουμε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα για το πώς ένας ψυχίατρος κάνει μια διάγνωση. Ο καλεσμένος μου είναι ψυχίατρος της υψηλότερης κατηγορίας, υποψήφιος ιατρικές επιστήμες Alexey Pavlichenko:

Alexey, πρώτα απ 'όλα, πείτε στους ακροατές μας τι είναι η ψυχική διαταραχή; Καμιά ιδέα; Σε προσιτή γλώσσα.

Alexey Pavlichenko: Αυτό είναι ένα δύσκολο έργο όταν συνηθίζεις να δίνεις διαλέξεις σε ένα κοινό γιατρών ή να δουλεύεις με φοιτητές, αλλά εδώ είναι κάπως διαφορετικό. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω τον όρο «Ψυχική διαταραχή». Υπάρχουν διαφορετικοί όροι για αυτήν την πάθηση - ασθένεια, ασθένεια, απόκλιση - πολλοί, και στα ρωσικά, και πιθανώς στα αγγλικά, υπάρχουν όροι, αλλά ο πιο κοινός τώρα είναι " ψυχική διαταραχή ". Οι ορισμοί για αυτήν την κατάσταση μπορεί επίσης να ποικίλλουν. Θα το πω όπως κατά προσέγγιση γίνεται κατανοητό στις σύγχρονες ταξινομήσεις. Σήμερα θα μιλήσουμε για διάγνωση, άλλωστε, για διάγνωση στο πλαίσιο εκείνων των ταξινομήσεων που χρησιμοποιούνται, που υπάρχουν στο σύγχρονο επίπεδο γνώσης. Δεν σημαίνει ότι είναι βέλτιστα, δεν σημαίνει ότι ταιριάζουν σε όλους.

Στη σύγχρονη ταξινόμηση, ψυχική διαταραχή είναι ένα ορισμένο σύνδρομο, μια συγκεκριμένη κατάσταση, η οποία χαρακτηρίζεται από δύο ή τρία σημάδια. Το κύριο, ή το πρώτο σημάδι μιας ψυχικής διαταραχής είναι ένα σύνολο ορισμένων συμπτωμάτων, ή ένα σύνολο συγκεκριμένων σημείων, ένα σύνολο συγκεκριμένων σημείων. Πρέπει να υπάρχει ένας ορισμένος αριθμός από αυτά τα σημάδια. Για παράδειγμα, για τη διάγνωση της κατάθλιψης ή των κρίσεων πανικού , αυτά τα σημάδια πρέπει να είναι 5 στα 10. Αυτό είναι το πρώτο μέρος. Το δεύτερο μέρος είναι ότι αυτά τα συμπτώματα πρέπει να διαρκέσουν για κάποιο χρονικό διάστημα - 2 εβδομάδες για την κατάθλιψη, ένα μήνα για τη σχιζοφρένεια, έξι μήνες για άλλες διαταραχές, και ούτω καθεξής. Αυτό είναι το δεύτερο.

Victoria Chitlova: Ένας φίλος ήρθε και είπε: «Είμαι λυπημένος για μια μέρα». Αγαπητέ μου, ας βρούμε τι σου συμβαίνει;

Alexey Pavlichenko : Συμβαίνει σε όλους, ακριβώς όπως όταν κάποιος λέει: «Είχα μια κακή μέρα σήμερα, δεν κοιμήθηκα καλά». Ναι, υπάρχουν 2 ζώδια, αλλά χρειαζόμαστε τουλάχιστον 7 από αυτά για να το προσδιορίσουμε με κάποιο τρόπο.

Το τρίτο σημάδι, που παρεμπιπτόντως υπάρχει σε μια ταξινόμηση που χρησιμοποιούμε, αλλά όχι σε μια άλλη, είναι ότι τα συμπτώματα πρέπει απαραίτητα να επηρεάζουν τη ζωή του ατόμου, να προκαλούν προβλήματα στις σχέσεις με την οικογένεια, με τους αγαπημένους και να επηρεάζουν την ποιότητα και την παραγωγικότητα της δουλειάς του. Αυτά είναι, θα έλεγα, τα 3 κύρια σημάδια. Όταν λείπει ένα από αυτά τα σημάδια, τότε δεν υπάρχει ψυχική διαταραχή, υπάρχουν συμπτώματα, αλλά δεν υπάρχει ασθένεια ή διαταραχή.

Victoria Chitlova: Ωραία, Alexey, ευχαριστώ. Ο Alexey μόλις μας έδωσε μια περιγραφή της παθολογίας στην ψυχιατρική, τι είναι από τη σκοπιά της σύγχρονης επιστήμης. Όταν μιλάμε μεταξύ μας ως επαγγελματίες, τι ακριβώς εννοούμε με απλά λόγια; Αυτό συμβαίνει όταν ο ίδιος ο άνθρωπος αισθάνεται άσχημα, το καταλαβαίνει, ή όχι πάντα πλήρως, και διαταράσσεται η προσαρμογή του στη ζωή, δηλαδή πόσο καλά νιώθει και πόσο επιτυχημένα κάνει όλα όσα έκανε πριν. Αυτό πρέπει να διαρκέσει για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα για να χαρακτηριστεί ως παθολογικό.

Πες μου, Alexey, ποιος είναι ο επιπολασμός της ψυχικής ασθένειας στον κόσμο, είναι δυνατόν να το υπολογίσεις;

Alexey Pavlichenko : Φυσικά, μπορείτε να το υπολογίσετε. Υπάρχουν μεγάλες μελέτες στην Αμερική και οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το έχουν ήδη υπολογίσει εδώ και πολύ καιρό. Υπάρχουν τα τελευταία στοιχεία του 2015, για την ακρίβεια, το 38,1% του πληθυσμού μπορεί να έχει κάποιο είδος ψυχικής διαταραχής κατά τη διάρκεια της ζωής του, τουλάχιστον μία φορά. Για παράδειγμα, η κατάθλιψη που σχετίζεται με το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, οι κρίσεις πανικού, είναι επίσης ένας αρκετά κοινός όρος. Δηλαδή, τέτοια συμπτώματα, όχι μόνο συμπτώματα – διαταραχές, μπορεί να έχει σχεδόν κάθε τρίτος κάτοικος της Ευρώπης. Δυστυχώς, η Ρωσία δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα δεδομένα, αλλά δεν νομίζω ότι ο λαός μας διαφέρει από τους Λετονούς, τους Βούλγαρους ή τους Ρουμάνους που συμπεριλήφθηκαν σε αυτή τη μεγάλη μελέτη 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κάθε άτομο βιώνει κάποιο είδος ψυχικής διαταραχής τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του.

Victoria Chitlova: Η έννοια της παθολογίας δεν είναι γνωστή σε όλους. Όλοι πιστεύουν ότι, ας πούμε, ψυχίατρος είναι κάποιος που αντιμετωπίζει πολύ τρομερές παθολογίες, κάποιου είδους ψύχωση, όπου οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ανάρμοστα, πρέπει να απομονώνονται από τους άλλους και αυτό προκαλεί πανικό και κάτι εντελώς ασαφές στα κεφάλια των ανθρώπων. Αλλά η ψυχιατρική δεν αφορά μόνο οξείες καταστάσεις. Τι άλλο περιλαμβάνεται;

Alexey Pavlichenko: Θα έλεγα, όχι και τόσο οξείες καταστάσεις. Και πάλι, ας πάρουμε στατιστικά στοιχεία, το 15% είναι αγχώδεις διαταραχές , αυτές είναι κρίσεις πανικού, διάφοροι φόβοι, συμπεριλαμβανομένων κοινών όπως ο φόβος για έντομα, ο φόβος της πτήσης σε αεροπλάνα, η αεροφοβία και ούτω καθεξής - αυτή είναι η πρώτη. Το δεύτερο είναι η διαταραχή του ύπνου, περίπου 10%. Επίσης, περίπου το 10% είναι διαταραχές της διάθεσης, η λεγόμενη κατάθλιψη . και οι οξείες ψυχώσεις , οι οποίες συνοδεύονται από σοβαρές διαταραχές συμπεριφοράς, δεν υπερβαίνουν το 3%. Δηλαδή, από το 38%, το 3% είναι οξείες καταστάσεις που απειλούν την κοινωνία ή άλλους ανθρώπους. Αν το βάλετε στην κλίμακα: 3 και 38%, αποδεικνύεται ότι οι ψυχικές διαταραχές δεν είναι ως επί το πλείστον σοβαρές καταστάσεις, όχι σοβαρές όσον αφορά τις διαταραχές συμπεριφοράς, στη συντριπτική πλειοψηφία.

Victoria Chitlova: Δηλαδή, ως επί το πλείστον, ένας ψυχίατρος, πρώτον, έχει μια τεράστια γκάμα ιδεών για το τι είναι οι αποκλίσεις, και συνήθως ένας καλά εκπαιδευμένος ειδικός καταλαβαίνει και τις δύο ήπιες καταστάσεις που βρίσκονται στη διασταύρωση, στα σύνορα, τις ονομάζουμε οριακές καταστάσεις, και προσανατολίζεται σε πιο σοβαρές καταστάσεις - ψυχώσεις, σωστά;

Alexey Pavlichenko: Δυστυχώς, ναι, αυτό είναι το ιδανικό. Τις περισσότερες φορές βέβαια, ειδικευόμαστε πιο στενά.

Victoria Chitlova: Ναι, ειδικευόμαστε πιο στενά, κάποιοι από εμάς ασχολούνται με την οξεία ψυχιατρική, κάποιοι από την οριακή ψυχιατρική, όπως εγώ, είμαι σε αυτήν όλη μου τη ζωή.

Alexey Pavlichenko: Δυστυχώς, οι γιατροί, που συχνά συμβουλεύονται σε πολλά νοσοκομεία, εργάζονται σε οξέα τμήματα, θεωρούν ότι οι κρίσεις πανικού ή άλλες ήπιες διαταραχές - ο ύπνος, για παράδειγμα - είναι καταστάσεις που δεν αξίζει καν να προσέξεις, αν και για ένα άτομο οι ήπιες παθήσεις μπορεί να είναι πιο σημαντικές, υποκειμενικά πιο σοβαρές, και ακριβώς με αυτούς απευθύνεται συχνά σε ψυχίατρο.

Victoria Chitlova: Εντάξει, Alexey, ας προχωρήσουμε στο κύριο θέμα της συνάντησής μας: πώς κάνει μια διάγνωση ένας ψυχίατρος; Ένας ασθενής ήρθε να σε δει. Πώς γίνεται η συζήτηση; Τι κάνετε που είναι τόσο ενδιαφέρον που καταλήγετε να σχηματίζετε μια ιδέα για το τι δεν πάει καλά με το άτομο;

Alexey Pavlichenko: Πιθανώς μια από τις πιο δύσκολες ερωτήσεις και πιθανώς κάθε γιατρός, κάθε ψυχίατρος έχει κατά μία έννοια όχι μόνο τη δική του τεχνική, αλλά μερικές από τις δικές του αποχρώσεις - πώς να κάνετε ερωτήσεις, τι ερωτήσεις να κάνετε, εάν πρέπει να ακολουθήσετε έναν συγκεκριμένο σαφή αλγόριθμο που έχετε στο μυαλό σας ή είναι κάποιο είδος αυθόρμητης παρατήρησης ενός ατόμου - δεν λέμε ακόμα. Βασικά, ήταν μια ελεύθερη συζήτηση. Οι γιατροί μπορεί, για παράδειγμα, να μην κάνουν καθόλου ψυχιατρικές ερωτήσεις και κάθε άτομο έχει τις δικές του διαφορετικές ερωτήσεις.

Εξακολουθώ να προσπαθώ να τηρώ αυτούς τους αλγόριθμους, αυτά τα χαρακτηριστικά που υπάρχουν στις ταξινομήσεις. Πρώτα, κάνω γενικές ερωτήσεις για το τι παραπονιέται ένα συγκεκριμένο άτομο, εάν έχει ήπια μορφή, και μετά τον αλγόριθμο που έχω στο κεφάλι μου, για παράδειγμα, σύμφωνα με σημάδια κατάθλιψης, σύμφωνα με σημάδια πανικού. Όλα είναι ξεκάθαρα μαζί μου. Άλλοι γιατροί έχουν διαφορετικές απόψεις. Τις περισσότερες φορές, οι γιατροί, και όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά γενικά, σε όλο τον κόσμο, χρησιμοποιούν αυτό που στην επιστημονική γλώσσα ονομάζεται πρωτότυπο ή, πιο απλά, εικόνα μιας ασθένειας. δηλαδή η εικόνα ενός ασθενούς με κατάθλιψη, με σχιζοφρένεια, για παράδειγμα, με γεροντική άνοια.

Victoria Chitlova: Προσδιορίστε τι είναι μια εικόνα;

Alexey Pavlichenko : Εικόνα – δηλαδή αντιπροσωπεύουν. λόγω, ως αποτέλεσμα της φοίτησης στο ινστιτούτο, στην κατοικία, ως αποτέλεσμα της εργασίας τους, της εμπειρίας τους, αναπτύσσουν μια γνώμη, αναπτύσσουν μια ιδέα για το τι είναι οι μεγάλες κατηγορίες. Μεγάλες κατηγορίες, για παράδειγμα – κατάθλιψη, σχιζοφρένεια. Ο ψυχίατρος συγκρίνει πόσο αντιστοιχεί η εικόνα της ασθένειας που έχει στο κεφάλι του με αυτό που έχει μπροστά του, είτε ταιριάζει η εικόνα είτε όχι. Συχνά αυτό το παζλ μπορεί να ενωθεί πριν καν ανοίξει ο ασθενής το στόμα του. Εμείς, δυστυχώς ή ευτυχώς, αλλά κυρίως οι παλιοί ψυχίατροι, στην κλασική ψυχιατρική, είχαμε μια κάποια αίσθηση ετερότητας, όταν έβλεπες έναν άνθρωπο από μακριά και μπορείς ήδη να κάνεις διάγνωση. Πιθανώς, αυτό ισχύει για σοβαρές περιπτώσεις, για περιπτώσεις με ψύχωση, για σοβαρές διαταραχές συμπεριφοράς.

Victoria Chitlova: Ναι, οι δάσκαλοί μου έλεγαν: «Κάνε διάγνωση από το χερούλι της πόρτας» ή «από το τέλος του διαδρόμου».

Alexey Pavlichenko: Στην πρακτική μου, έχω ακούσει, για παράδειγμα, την έκφραση "το άρωμα της σχιζοφρένειας", "ο αφαλός το αισθάνεται" και ούτω καθεξής.

Victoria Chitlova: Το "Gefül" είναι, γενικά, μια τέτοια έννοια: δεν έχετε μιλήσει ακόμα με ένα άτομο, αλλά βλέπετε ήδη κάποιες αλλαγές στην εμφάνισή του, κάτι περίπλοκο, κάτι διαισθητικό που δεν μπορείτε να μετρήσετε σε πόντους. Είναι λίγο, δεν φοβάμαι να το πω, απόκρυφο. Αλλά αυτό δεν είναι εσωτερισμός, αγαπητοί φίλοι, αυτό είναι εμπειρία, αυτό είναι γνώση, αυτό είναι κλινική σκέψη, που αναπτύσσεται σε έναν γιατρό πάνω από 6 χρόνια εκπαίδευσης, πάνω από 2 χρόνια σπουδών ειδικά για να είναι ψυχίατρος, δηλαδή 8 χρόνια ιατρικής εκπαίδευσης κ.λπ. Ως εκ τούτου, ο γιατρός έχει την ευκαιρία να σχηματίσει αυτή την εικόνα και να τη συμπληρώσει με διάφορα εγκλείσματα και λεπτομέρειες για να καταλάβει καλύτερα τι συμβαίνει με εσάς.

Alexey Pavlichenko: Θα προσθέσω ότι εδώ δεν χρειάζεται απλώς να μαντέψετε παράλογα ότι έχετε κάποια αίσθηση ότι ένα άτομο είναι άρρωστο με αυτό ή εκείνο. «Φαίνεται», «νομίζω», «υποθέτω» και ούτω καθεξής θα έπρεπε να ήταν λιγότερα. Αποδείξτε, περιγράψτε τι φταίει με τα συναισθήματα, τι φταίει με τις εκφράσεις του προσώπου, με τη συμπεριφορά, με την εμφάνιση, ώστε να πείτε ότι πιθανότατα είναι αυτό και όχι εκείνο. Η ψυχιατρική είναι μια ακριβής επιστήμη, όσο κι αν φαίνεται σε κάποιον ότι είναι απολύτως υποκειμενική. Πρέπει να προσπαθήσουμε να τηρήσουμε το γεγονός ότι η ψυχιατρική είναι ακριβής.

Victoria Chitlova: Συμφωνώ ότι είναι ακριβές, μεγάλωσα ακριβώς στο ίδιο παράδειγμα. Τι νόημα έχει; Το άτομο ήρθε γιατί κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μαζί του ξεκαθαρίζεις κάθε λογής λεπτομέρεια και αναζητάς την απόδειξη της υπόθεσης σου. Ο γιατρός το κάνει αυτό όταν συλλέγει αναμνήσεις. Τι συμβαίνει στη ρεσεψιόν; Ένα άτομο μπορεί πρώτα να πει τι παραπονιέται και μετά ο γιατρός αρχίζει να ξεκαθαρίζει τις λεπτομέρειες: πώς αναπτύχθηκε, πώς ανατράφηκε, πώς αντέδρασε σε ορισμένα πράγματα στην παιδική, εφηβική και ενήλικη ζωή, τι μπορεί να ήταν ενοχλητικό, ανησυχητικό από την πλευρά της ψυχής του, τι μπορεί να μας ενημερώσει περισσότερο για το τι συμβαίνει στο άτομο τώρα. Επιπλέον, οι σύγχρονοι ψυχίατροι θεωρούν καθήκον τους να διευκρινίσουν τι είδους προσωπικότητα έχει ο ασθενής. Επιπλέον, εάν το ποσοστό των οριακών καταστάσεων στην ψυχιατρική είναι μεγαλύτερο, τότε η προσωπικότητα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο: ένα ανήσυχο άτομο, ύποπτο, αποδεικτικό, εξαρτημένο - όλα λαμβάνονται υπόψη και σε κάποια μορφή μπορούν να εκδηλωθούν σε παθολογία. Πες μου, σε παρακαλώ, Alexey, συμφωνείς με την άποψή μου για την αναμνησία;

Alexey Pavlichenko : Συμφωνώ εν μέρει. Ναι, φυσικά, έτσι ανατραφήκαμε, έτσι με δίδαξαν, είμαι σε αυτό το κλασικό γερμανο-ρωσικό παράδειγμα, όπως λένε, σχολείο, αν και οι Γερμανοί έχουν πάψει προ πολλού να είναι έτσι, να σκέφτονται σε τέτοιες κατηγορίες. Η σύγχρονη ταξινόμηση σκέφτεται, θα λέγαμε, σε εγκάρσια τομή. Υπάρχει ένας ασθενής, του κάνεις ερωτήσεις: πώς αναπτύχθηκε, τι προβλήματα είχε στην παιδική του ηλικία. Είτε αυτό είναι καλό είτε κακό, η σύγχρονη άποψη το λαμβάνει υπόψη σε μικρότερο βαθμό. Πρέπει να βρείτε συμπτώματα που υποδεικνύουν ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, μια συγκεκριμένη διάγνωση και, κατά συνέπεια, με βάση τα προβλήματα, να αναπτύξετε μια συγκεκριμένη στρατηγική θεραπείας, φαρμακοθεραπείας ή ψυχοθεραπείας.

Victoria Chitlova: Δηλαδή, ένας ψυχίατρος πρέπει να έχει υπόψη του τα απαραίτητα κριτήρια που πρέπει να υπάρχουν για να κάνει μια συγκεκριμένη διάγνωση. Μπορώ να σας πω από τη δική μου εμπειρία, δεν ξέρω και δεν θυμάμαι λέξη προς λέξη την ταξινόμηση, όπως ο πίνακας πολλαπλασιασμού, αλλά ξέρω πολύ καλά τι γράφεται εκεί και, φυσικά, αναζητώ αυτά τα συμπτώματα σε ασθενείς για να κάνω διάγνωση.

Alexey Pavlichenko: Όχι. Υπάρχει μια ορισμένη διαφορά εδώ, θα έλεγα. Εάν οι ψυχίατροι μας ψάξουν, προσπαθήσουν να βρουν τη δυναμική της νόσου, πώς αναπτύχθηκε και, με βάση αυτή τη δυναμική, κάνουν μια πρόγνωση, τότε οι δυτικοί συνάδελφοί μας βασίζονται κυρίως σε αυτό που βλέπουν τώρα και πώς να θεραπεύσουν τώρα. Ενδιαφέρονται λιγότερο για ζητήματα πρόγνωσης παρά για το πώς να βοηθήσουν έναν συγκεκριμένο ασθενή σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Αν και, πρέπει να πούμε, η δυτική ψυχιατρική προσπάθησε πρόσφατα να λάβει υπόψη τη δυναμική της νόσου, σε ποιο στάδιο βρίσκεται η ασθένεια. Αλλά μόλις πρόσφατα. Παλαιότερα, και για αρκετό καιρό, πίστευαν, όπως μου είπαν οι συνάδελφοί μου, ότι η πρόβλεψη θα μπορούσε να πάει οπουδήποτε.

Victoria Chitlova: Οι παλιοί μας δάσκαλοι, είχαν ήδη αποδείξει όλες αυτές τις τροχιές, όλοι είχαν δυναμικές διαδρομές, τροχιές στο κεφάλι τους: αυτό είναι εκεί, αυτό είναι εδώ, και όλοι αντλήθηκαν πραγματικά από εμπειρικά δεδομένα. Πόσος χρόνος μπορεί να χρειαστεί για τη συλλογή πληροφοριών για τη διάγνωση; Πόσο χρόνο πιστεύετε ότι ξοδεύετε;

Alexey Pavlichenko : Συνολικά, ολοκληρώνω το 90% της δουλειάς μου μέσα σε μία ώρα. Περίπου 30-60 λεπτά είναι αρκετά, νομίζω.

Victoria Chitlova: Σε τι χρειάζεται η διάγνωση; Κάναμε διάγνωση για τι;

Alexey Pavlichenko : Δύσκολη ερώτηση. Ο αριθμός των ασθενειών στις σύγχρονες ταξινομήσεις, ασθένειες, διαταραχές, είναι πάνω από 300.400 στην αμερικανική ταξινόμηση ασθενειών. Η διάγνωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το επόμενο βήμα είναι η θεραπεία. Κατά μία έννοια, αυτό είναι μια δήλωση γεγονότος. Για παράδειγμα, ένα άτομο έχει κάποιο είδος μονοφοβίας, φοβάται τα μυρμήγκια ή τις οχιές. Λοιπόν, εντάξει, φοβάται τα μυρμήγκια, δεν πάει κάθε μέρα στο δάσος και τα συναντά.

Victoria Chitlova: Αυτό δεν τον απογοητεύει, δεν τον εμποδίζει να ζήσει, κατ 'αρχήν, αν δεν βλέπει μυρμήγκια, είναι ένας υπέροχος και εκπληκτικός άνθρωπος.

Alexey Pavlichenko : Σωστά, υπάρχουν πολλές τέτοιες διαγνώσεις, δυστυχώς, δυστυχώς περισσότερο παρά ευτυχώς. Δηλαδή, υπάρχουν πολλές διαγνώσεις που υπάρχουν μόνο στην ταξινόμηση, πολύ περισσότερες από αυτές που υπάρχουν στην πραγματικότητα. Οι γιατροί χρησιμοποιούν, για παράδειγμα, ακόμη και στην κλινική μας όπου εργάζομαι, οι γιατροί εξετάζουν 8-10 διαγνώσεις. Αλλά 8-10 διαγνώσεις και 400 διαγνώσεις που είναι στην ταξινόμηση είναι φυσικά δυσανάλογες. Παρεμπιπτόντως, υπήρχαν μελέτες, έρευνες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Ρώσων γιατρών, και διεθνείς έρευνες υπό την αιγίδα του ΠΟΥ, που έδειξαν ότι οι γιατροί χρειάζονται έως και 50 διαγνώσεις για την εργασία τους, έως 50 διαταραχές σύμφωνα με την ταξινόμηση, αλλά όχι 400. Επειδή γνωρίζουμε ήδη πώς να ανταποκριθούμε σε αυτές τις 30 ή 50, έχουμε ήδη κάνει μια διάγνωση. Αν αυτό είναι που κακοπροσαρμόζει έναν άνθρωπο αρχικά...

Victoria Chitlova: Ας πούμε στους ακροατές μας τι είναι η δυσπροσαρμογή.

Alexey Pavlichenko: Είπα ήδη στον ορισμό της διαταραχής ότι παρεμβαίνει στην εργασία, παρεμβαίνει στην επικοινωνία με αγαπημένα πρόσωπα και παρεμβαίνει στη φυσιολογική λειτουργία του εαυτού του ως σύνολο, ως άτομο. Αυτό το κριτήριο της διαταραχής γίνεται όλο και πιο σημαντικό, κάτι που μου φαίνεται αληθινό. Παρεμπιπτόντως, για παράδειγμα, ένα άτομο που ακούει φωνές για πολλά χρόνια, αλλά ταυτόχρονα οι φωνές τον βοηθούν να εργαστεί και δεν παρεμβαίνει με κανέναν τρόπο - εμείς, σύμφωνα με την αμερικανική ταξινόμηση ασθενειών, δεν μπορούμε να κάνουμε διάγνωση. Υπάρχει ακόμη και ένας τέτοιος οργανισμός, που ονομάζεται Hearing Voices Network, μπορείτε να τον βρείτε στο YouTube, σε διάφορες πηγές, όπου μπορείτε να ακούσετε άτομα που, από την άποψή μας, μπορεί να είναι άρρωστα, άρρωστα με σοβαρή ασθένεια, αλλά επειδή τα συμπτώματα δεν επηρεάζουν τη ζωή τους, τότε αυτό είναι ένα είδος εμπειρίας, στα αγγλικά ονομάζεται ψυχωτική εμπειρία. Παρεμπιπτόντως, είναι πολύ συνηθισμένο.

Το να ακούς «φωνές» δεν σημαίνει ότι είσαι άρρωστος

Victoria Chitlova: Alexey, είσαι υπέροχος, αποστιγματίζεις τους ακροατές μας, αυτό είναι υπέροχο. Έχουμε ήδη διαπιστώσει ότι το να φοβάσαι τα μυρμήγκια, αν αυτή είναι η μόνη φοβία που έχεις, δεν σημαίνει ότι είσαι τρελός. Επιπλέον, ο Alexey είπε απλώς ότι εάν ένα άτομο έχει φωνές, φωνές - όλοι έχουν την ιδέα ότι αυτή είναι σχιζοφρένεια, τότε στον σύγχρονο κόσμο αυτό δεν είναι πάντα σχιζοφρένεια και όχι πάντα ακόμη και ασθένεια. Αυτή είναι μια λεπτή ηθική ιστορία, όπου εμείς, οι ψυχίατροι, πρέπει να ξεφύγουμε από αυτήν σαν τα φίδια στο τηγάνι.

Αλλά εδώ θα ήθελα να προσθέσω ένα παράδειγμα χρησιμοποιώντας φωνές. Εάν το ιστορικό είναι μακρύ και έχει δυναμική, τότε, ωστόσο, οι γιατροί θα πρέπει να είναι σε επιφυλακή. Για να μην μετακινηθεί από την κατηγορία «όχι ασθένεια» στην κατηγορία «κίνδυνος». Συναγερμός , σωστά;

Alexey Pavlichenko : Ναι, συμφωνώ. Υπάρχουν ακόμη και σε ταξινομήσεις, ειδικά στην αμερικανική ταξινόμηση, τέτοια σημεία, τέτοιες διαταραχές, που στο παράρτημα της ταξινόμησης ονομάζονται «σύνδρομο κινδύνου ψύχωσης», όταν, γενικά, δεν υπάρχει ασθένεια, αλλά η πιθανότητα να αρρωστήσει ένα άτομο είναι 30% ή 50%, και «σύνδρομο εξασθενημένων ψυχωτικών συμπτωμάτων» - η πιθανότητα είναι επίσης πολύ υψηλή ασθένεια. Φυσικά, εδώ πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Δυστυχώς, η πρωτογενής πρόληψη ασθενειών είναι σπάνια στη χώρα μας, κάτι που αναπτύχθηκε αρκετά καλά στη Σοβιετική Ένωση. Δυστυχώς, πρακτικά δεν υπάρχουν πλέον.

Victoria Chitlova: Παλαιότερα, η διάγνωση ήταν κατηγορηματική και συνδρομική. Πες μας τι είναι.

Alexey Pavlichenko : Ναι, ήταν παλιά. Μας διδάχτηκαν ότι όχι μόνο πρέπει να βρούμε κάποια συμπτώματα που να ταιριάζουν σε μια συγκεκριμένη κλινική εικόνα, αλλά όλα αυτά τα συμπτώματα πρέπει να είναι εκδήλωση κάποιας ασθένειας ή μεγάλων συνδρόμων.

Victoria Chitlova: Τότε ονομάζονται ήδη ασθένεια.

Alexey Pavlichenko : Η ψυχική ασθένεια, κατά την κατανόησή μας, είναι μια νοσολογία. Στην κλασική ψυχιατρική, πίστευαν ότι κάθε νοσολογία, κάθε ασθένεια έχει μια συγκεκριμένη αιτιολογία, μια συγκεκριμένη παθογένεια, δηλαδή ορισμένες αιτίες, ορισμένα σημεία της νόσου και μια συγκεκριμένη έκβαση της νόσου. Αυτός είναι ο κλασικός ορισμός. Δυστυχώς, αυτή η ψυχιατρική είναι, θα έλεγα, η ψυχιατρική του παρελθόντος ή, όπως λέει ο αγαπημένος μου σύγχρονος ψυχίατρος Jim Van Os, από τη σκοπιά του, ένα είδος μυθολογίας που μας πρόσφεραν οι ιδρυτές μας.

Victoria Chitlova: Αυτή είναι η άποψή σας ή ποιανού;

Alexey Pavlichenko : Ακραία άποψη. Είμαι πιο κοντά στη ριζοσπαστική άποψη του Jim Van Os, ο οποίος, εντοπίζοντας μόνο 20 σύνδρομα, λέει ότι είναι αρκετά για να αναπτύξουμε μια θεραπευτική στρατηγική, πρέπει να μελετήσουμε αυτά τα 20 σύνδρομα όσο το δυνατόν πιο σοβαρά. Αλλά αυτό, φυσικά, δεν είναι ασθένεια, ούτε ασθένεια με την κλασική έννοια, όπως δίδαξαν οι δάσκαλοί μας. Δηλαδή, επί του παρόντος, η νοσολογία, η ασθένεια είναι, όπως λέει ο Van Os, ένα είδος μύθου. Συμφωνώ εν μέρει μαζί του.

Victoria Chitlova: Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, Alexey, όλοι είναι μπερδεμένοι, υπάρχει ασθένεια ή όχι; Ας σας πούμε ποιες ταξινομήσεις υπάρχουν στον κόσμο, για τι είμαστε, τελικά, σίγουροι και πολύ σίγουροι. Τι χειρουργούν οι γιατροί σε όλο τον κόσμο;

Alexey Pavlichenko: Οι γιατροί χειρουργούν με οτιδήποτε, ας πούμε. Είναι δύσκολο να το πω. Ρώτησα τους συναδέλφους μου: «Πώς επιλέγετε αυτό ή εκείνο το φάρμακο, για παράδειγμα, αυτή ή εκείνη τη στρατηγική;» Υπήρχαν πάρα πολλές απαντήσεις οι γιατροί πολύ σπάνια λένε ότι λειτουργούν χρησιμοποιώντας τα κριτήρια της Διεθνούς Ταξινόμησης Νοσημάτων ή της Αμερικανικής Ταξινόμησης Νόσων. Συχνά, για παράδειγμα – ένας εκπρόσωπος μιας ιατρικής εταιρείας που γνώρισα πρόσφατα. Υπάρχουν τόσοι πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν, πρέπει να είμαστε αρκετά ειλικρινείς εδώ. Σκέφτηκα επίσης τον εαυτό μου, γιατί συνταγογραφώ αυτό ή εκείνο το φάρμακο; Γενικά, βέβαια, υπάρχουν αλγόριθμοι, υπάρχουν σημάδια, αλλά υπάρχουν πολλά υποκειμενικά πράγματα που ο κάθε συγκεκριμένος γιατρός έχει υπόψη του όταν επιλέγει μια θεραπεία. Αλλά υπάρχει τρόπος στον κόσμο να το κάνουμε σωστά. Είναι σωστό να χρησιμοποιείται είτε η μία είτε η άλλη ταξινόμηση ασθενειών. Στη Ρωσία, το 1998, αναγνωρίστηκε η Διεθνής Ταξινόμηση Νοσημάτων, Δέκατη Αναθεώρηση, Το Κεφάλαιο 5 αυτής της ταξινόμησης περιέχει διάφορες κατηγορίες ψυχικών διαταραχών, ένα κεφάλαιο για τις ψυχικές διαταραχές, όπου υπάρχουν ορισμένες διαταραχές, υπάρχουν περισσότερες από 300 από αυτές.

Victoria Chitlova: Στη χώρα μας, όταν ένας ασθενής, για παράδειγμα, νοσηλεύεται σε νοσοκομείο ή εξωτερικό ιατρείο, για να υπολογίσουμε στατιστικά και να κατανοήσουμε, γενικά, την κατάσταση της ψυχικής υγείας στη χώρα μας, χρησιμοποιούμε την ίδια ταξινόμηση.

Alexey Pavlichenko: Όχι ακριβώς, το χρησιμοποιούμε για στατιστικές, αλλά, δυστυχώς, ακόμη και ορισμένοι ψυχίατροι δεν καταλαβαίνουν ότι η ταξινόμηση δεν είναι απλώς στατιστική, είναι μια συγκεκριμένη μεθοδολογία, μια συγκεκριμένη φιλοσοφία. Η προσέγγιση, η λεγόμενη κατηγορική διάγνωση, υπάρχουν κατηγορίες. Η ταξινόμηση ICD10 περιέχει αρκετά σαφείς κατηγορίες που πρέπει να προσδιορίσει ο γιατρός. Δεν πρόκειται για συλλογή αναμνήσεων, αλλά για αυτό που ονομάζεται κλινική συνέντευξη, η οποία διεξάγεται από έναν γιατρό για να εντοπίσει σημεία μιας ασθένειας και, εάν είναι δυνατόν, να κάνει μια διάγνωση. Η δεύτερη ταξινόμηση που υπάρχει χρησιμοποιείται επίσης ευρέως στον κόσμο – η λεγόμενη American Classification of Diseases, η αγγλική συντομογραφία DSM. Είναι εξαιρετικά δημοφιλές και θα πω ότι η κυκλοφορία αυτής της ταξινόμησης κάθε 5 ή 10 χρόνια προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον στο κοινό. Ας πούμε, το 2013, όταν εμφανίστηκε το DSM-5, δηλαδή η ταξινόμηση της πέμπτης αναθεώρησης της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, έγραψαν όλες οι εφημερίδες, όλα τα ψυχιατρικά συνέδρια ήταν αφιερωμένα σε αυτό.

Victoria Chitlova: Αλλά τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει παρόμοια. Ειδικά το 11ο, που θα κυκλοφορήσει σύντομα, θα μοιάζει πολύ με το πέμπτο αμερικανικό.

Alexey Pavlichenko : Ευτυχώς, αυτό είναι αλήθεια. Εδώ πρέπει να κατανοήσουμε τις διαφορές. Η αμερικανική ταξινόμηση αφορά κυρίως ψυχιάτρους στις αναπτυγμένες χώρες, ώστε να μπορούν να επιλέξουν την καλύτερη επιλογή, την καλύτερη θεραπευτική στρατηγική από τις πιθανές. Η Διεθνής Ταξινόμηση Νοσημάτων είναι μια διεθνής ταξινόμηση για γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των ψυχιάτρων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Victoria Chitlova: Υπάρχει λοιπόν κάποιο κοινωνικό υπόβαθρο πίσω από όλα αυτά;

Alexey Pavlichenko : Σύμφωνα με τη διεθνή ταξινόμηση - ναι. Μου φαίνεται ότι είναι καλύτερο για έναν ψυχίατρο να χρησιμοποιεί την αμερικανική ταξινόμηση.

Victoria Chitlova: Ίσως είναι πιο κατάλληλη για την επιστήμη;

Alexey Pavlichenko : Είναι επίσης καλό για την επιστήμη. Στην πραγματικότητα, συχνά χρειάζεται να μεταφράσουμε κατηγορίες στην αμερικανική ταξινόμηση για δημοσίευση σε περιοδικό και σε ξένο περιοδικό. Είναι όμως καλό και για εξάσκηση. Οι κλινικές περιγραφές εκεί είναι πιο λεπτές, ο αριθμός των επικεφαλίδων μπορεί να είναι αναλόγως μεγαλύτερος και συχνά οι γιατροί μπορούν να επιλέξουν τις καλύτερες θεραπευτικές επιλογές.

Victoria Chitlova: Χρειάζεται ένας ψυχίατρος πρόσθετα εργαλεία για τη διάγνωση και ποια είναι αυτά;

Alexey Pavlichenko : Πολύ καλή ερώτηση, πώς την περίμενα. Νομίζω ότι χρειάζονται. Στη σύγχρονη ψυχιατρική έχει αναπτυχθεί μια ενδιαφέρουσα κατάσταση, έχω μιλήσει εν μέρει γι' αυτό, όταν τα αιτήματα, τα προβλήματα των ασθενών, τι θεωρεί πιο σημαντικό, είναι κάπως διαφορετικά από αυτά που θεωρεί σημαντικά ο γιατρός, γιατί του έμαθαν ότι η σχιζοφρένεια είναι πιο σοβαρή ασθένεια από μια κρίση πανικού, για παράδειγμα, κ.λπ. Για τον εντοπισμό πιο λεπτών προβλημάτων των ασθενών, μπορούν να χρησιμοποιηθούν πρόσθετα εργαλεία. Στην πρακτική μου, χρησιμοποιώ μια ποικιλία μεθόδων αρκετά ευρέως: υπάρχουν συνεντεύξεις, υπάρχουν ερωτηματολόγια, υπάρχουν αυτο-ερωτηματολόγια. Τα ερωτηματολόγια είναι κάποιο είδος τεστ.

Victoria Chitlova: Ποια έχουν εγκριθεί και επικυρωθεί στον κόσμο;

Alexey Pavlichenko : Κάποιοι έχουν εδώ και πολύ καιρό, ναι. Στο ιατρείο μου χρησιμοποιώ περισσότερα αυτο-ερωτηματολόγια, δηλαδή τα δίνεις και ο ασθενής βάζει μόνος του τα σημάδια επιλογής. Συχνά, θα έλεγα, στο 20% ή και περισσότερο το ποσοστό των περιπτώσεων, βλέπω τι θεωρεί πιο σημαντικό ο ασθενής όταν συμπληρώνει αυτό το τεστ, αλλά δεν το έλαβα υπόψη.

Πρέπει να λάβουμε υπόψη το σύγχρονο παράδειγμα στην ψυχιατρική, είναι, όπως λένε, πελατοκεντρική, είναι ασθενής. Ωστόσο, οι ανάγκες του ασθενούς είναι εξαιρετικά σημαντικές και ίσως δεν θα έπρεπε απλώς να έχουμε μείωση των συμπτωμάτων ως αποτέλεσμα της θεραπείας, αλλά η μείωση των συμπτωμάτων μπορεί να μην έχει καμία επίδραση στη λειτουργία του ασθενούς. Ναι, ας πούμε ότι η διάθεσή του βελτιώνεται, αλλά αυτό που είναι σημαντικό για αυτόν δεν είναι τόσο η διάθεσή του όσο το γεγονός ότι δεν μπορεί να απολαύσει τη ζωή. Αλλά δεν είχαμε καμία επίδραση σε αυτό το σύμπτωμα. Γι' αυτό, στις διαλέξεις μου, πρακτικά σε κάθε διάλεξη, λέω πάντα ποια ερωτηματολόγια που συμπληρώνει ένας γιατρός είναι αντικειμενικά και ποια αυτο-ερωτηματολόγια που συμπληρώνει ένας πελάτης, ένας ασθενής υπάρχουν για τη διάγνωση της κατάθλιψης, του άγχους, της άνοιας κ.λπ. Αυτό βοηθάει τον γιατρό εξαιρετικά, πάρα πολύ, για μένα.

Τα αιτήματα των ασθενών είναι εξαιρετικά σημαντικά. Αυτό που είναι σημαντικό και πολύτιμο για τον ασθενή μπορεί να μην ληφθεί υπόψη από τον γιατρό

Victoria Chitlova: Θα συνιστούσατε λοιπόν μια παρόμοια προσέγγιση στους συναδέλφους μας, και αυτοί μας ακούν;

Alexey Pavlichenko : Ναι, αναμφίβολα, εξαιρετικά. Μπορώ να δω ότι αυτό είναι ωφέλιμο για εσάς ως γιατρό, ώστε να μπορείτε να κατανοήσετε καλύτερα τι συμβαίνει με τον ασθενή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, φυσικά, ναι. Καταλαβαίνω ο ίδιος αυτό το 80% των περιπτώσεων, αλλά με εξέπληξε το αποτέλεσμα όταν άρχισα να χρησιμοποιώ αυτο-ερωτηματολόγια. Για τον ασθενή, αυτό το σύμπτωμα είναι σημαντικό, αλλά για εσάς είναι ένα από τα πολλά.

Victoria Chitlova: Για εσάς, αυτή είναι η επιλογή σας, καταλαβαίνετε αυτή τη βιοψυχοκοινωνική προσέγγιση: να θεραπεύσετε όχι την ασθένεια, αλλά την προσωπικότητα, ολόκληρο το άτομο;

Alexey Pavlichenko: Ναι, ας πούμε ότι είναι μια καλή φράση. Το σύγχρονο παράδειγμα, ωστόσο, περιλαμβάνει κάτι κάπως διαφορετικό, τελικά, γονίδια και καταστάσεις, γονίδιο & περιβάλλον.

Victoria Chitlova: Αυτό λέω: βιοψυχοκοινωνικότητα.

Alexey Pavlichenko: Μάλλον, μάλλον. Ωστόσο, αυτές είναι κοινές ιδέες. Μιλάω για κάτι άλλο τώρα.

Victoria Chitlova: Αυτό απαιτεί επιπλέον χρόνο. Πόσο τεχνικά εφικτό είναι για εσάς; Οι ασθενείς κάθονται, συμπληρώνουν φόρμες μπροστά σας, τους δίνετε εργασίες για το σπίτι ή τι;

Alexey Pavlichenko : Μιλάς για 25 λεπτά, μετά του κάνεις ένα τεστ για 5 λεπτά, καλύτερα να μην το δώσεις πάνω από 10 λεπτά. Συμπληρώνουν 5-10 λεπτά, μετά τα υπόλοιπα 20 λεπτά εσείς, αν υπάρχουν διαφορές από την ιδέα σας, τότε εσείς απευθείας σε αυτά...

Victoria Chitlova: Έχω μια πολύ σημαντική ερώτηση. Έχετε ακούσει για την ανάπτυξη της τηλεϊατρικής και υπάρχει ένα πολύ φυσικό ερώτημα: είναι δυνατόν να δημιουργηθεί κάποιου είδους ηλεκτρονική βάση δεδομένων με τεστ χρησιμοποιώντας τη δεξαμενή τεστ που έχει ο κόσμος και αυτά που έχουν επικυρωθεί στη χώρα μας; Κάπως, ίσως, θα δρομολογηθεί εσωτερικά και ούτω καθεξής, έτσι ώστε ένα άτομο, συμπληρώνοντάς το, να λάβει μια διάγνωση για τον εαυτό του για το τι του συμβαίνει;

Alexey Pavlichenko: Φυσικά, έχω αντίρρηση για αυτό. Αυτό είναι, φυσικά, εξαιρετικά σημαντικό, αλλά μόνο ως ένα είδος ελέγχου, ως εργαλείο για το τι συμβαίνει σε έναν άνθρωπο. Δυστυχώς, εδώ πρέπει να υπερασπιστώ την κλασική σοβιετική ψυχιατρική: η κλινική σκέψη είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό πράγμα. Είχα ασθενείς που καταλαβαίνουν τη φαρμακολογία καλύτερα από εμένα, που ίσως θυμούνται καλύτερα από εμένα τις κατηγορίες ICD-10 ή την αμερικανική ταξινόμηση. Όμως, ένα μηχάνημα συχνά δεν μπορεί να συλλάβει κάποια πράγματα, μη λεκτικά πράγματα.

Victoria Chitlova: Επιπλέον, υπάρχει ένα μεγάλο περιθώριο λάθους στο ότι ένα άτομο μπορεί να απαντήσει με έναν τρόπο σήμερα με μια διάθεση και διαφορετικά αύριο με μια άλλη.

Alexey Pavlichenko: Αυτό, παρεμπιπτόντως, είναι επίσης δυνατό. Θα ήθελα να θίξω εν μέρει τη χρήση και να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση. Στον σύγχρονο κόσμο, παρόμοιες τεχνολογίες αναπτύσσονται, αλλά αυτές οι τεχνολογίες είναι κάτι που δίνει η ταξινόμηση. Για παράδειγμα, πάλι, ο αγαπημένος μου Van Os, πριν από λίγο καιρό πρότεινε την έννοια της λεγόμενης ακριβούς διάγνωσης. Για παράδειγμα, ένας ασθενής εγκαθιστά ένα πρόγραμμα στο τηλέφωνό του και 10 φορές την ημέρα λαμβάνει, για παράδειγμα, ένα μήνυμα κειμένου ή ένα email: «Αξιολογήστε την κατάστασή σας». Είναι απαραίτητο να εκτιμηθεί το επίπεδο της κατάθλιψης, το επίπεδο της ευτυχίας, το επίπεδο του άγχους, το επίπεδο καχυποψίας, η λεγόμενη παρανοϊκή κατάσταση και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Για παράδειγμα, ένα άτομο ήπιε κρασί μόλις τώρα, μίλησε με τη μητέρα του, πήρε φάρμακα, έκανε σεξ... Εδώ, όπως αποδεικνύεται, ο ίδιος ο ασθενής συμμετέχει στη συλλογή πληροφοριών για τον εαυτό του. Όταν ένας ασθενής έρχεται στον... Ο πελάτης, η λέξη «Ασθενής» δεν χρησιμοποιείται πλέον στη δυτική, και ειδικά στην αμερικανική ψυχιατρική. Ο πελάτης, ένα άτομο με σοβαρή ψυχική διαταραχή, έρχεται στο γιατρό, αυτή είναι μια μάλλον τεχνητή κατάσταση. Υποθέτουμε ότι ερχόταν μία φορά κάθε 2 εβδομάδες, ή μία φορά το μήνα, και είμαστε εδώ και τώρα, είμαστε τόσο έξυπνοι, είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μια ακριβή διάγνωση, ίσως αυτή τη στιγμή, και όχι σε 10 λεπτά ή σε μία ώρα, αυτό, φυσικά, δεν είναι απολύτως αλήθεια. Ως εκ τούτου, η χρήση αυτών των εφαρμογών, η Van Os στην Ολλανδία χρησιμοποιεί αυτό το εργαλείο.

Ναι, αυτό είναι, φυσικά, βοήθεια στον γιατρό. Το άτομο έρχεται σε 2 εβδομάδες, σας δίνει ένα τυπωμένο διάγραμμα όπου μπορείτε να δείτε ποια συμπτώματα επηρεάζουν άλλα συμπτώματα, αφενός, μπορείτε να δείτε σε ποιο πλαίσιο αναπτύχθηκαν, τι επηρεάζει και καταλαβαίνετε ήδη πού βοηθά το φάρμακο, πού δεν βοηθά, πού πρέπει να δράσει. Αυτό είναι το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο, όπου βλέπεις ότι η γύρω κοινωνία και οι περιστάσεις έχουν μεγαλύτερη επιρροή. Μου φαίνεται ότι αυτό δεν θα αντικαταστήσει μια διάγνωση με την ιατρική έννοια, αλλά θα εξατομικεύσει σε μεγάλο βαθμό τόσο τη διάγνωση όσο και την ανάπτυξη μιας στρατηγικής θεραπείας ή μιας στρατηγικής βοήθειας, για να το θέσω ήπια.

Victoria Chitlova: Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι ένα υπέροχο θέμα που μπορεί να αναπτυχθεί ο γιατρός θα έχει πραγματικά μια εικόνα του τι συνέβη στο άτομο. Αλλά έχω ένα μεγάλο πρόβλημα που με ανησυχεί. Διδάσκω, έχω κατοίκους και γιατρούς που έρχονται, για παράδειγμα, για ανανέωση. Βλέπω σταδιακά αυτό για το οποίο μιλάτε – για κριτήρια, για τεστ, για το γεγονός ότι χρησιμοποιείτε κάποιους πρόσθετους πόρους, η κλινική σκέψη των ανθρώπων, η κλινική τους αντίληψη για τον ασθενή εξαφανίζεται. Αυτό είναι που με τρομάζει. Δηλαδή, είδατε μια εικόνα, αλλά δεν αποφασίσατε εσείς ότι το άτομο ήταν ανήσυχο, υπερθυμικό, αλλά το μηχάνημα θα σας έλεγε: χρειάζεται Prozac, πιείτε Prozac.

Alexey Pavlichenko: Ναι, εδώ μάλλον συμφωνώ, φυσικά. Αλλά ο ρόλος σας εξακολουθεί να είναι ένα είδος μαέστρου. Όλα όσα λέτε είναι αλήθεια, ολόκληρο το τμήμα της μηχανής, αλλά αυτό το μέρος είναι σε κάποιο είδος χάους. Δεν νομίζω ότι εδώ η ψυχιατρική και ο ψυχίατρος κινδυνεύουν με εξαφάνιση, καθώς αυτή τη στιγμή υπάρχει κάποια συζήτηση: «Οι ψυχίατροι ως είδος υπό εξαφάνιση». Δεν νομίζω, ο γιατρός θα παραμείνει αγωγός σε αυτό το χάος, το οποίο είναι αρκετά δύσκολο να αναλυθεί τόσο για τον ασθενή όσο και για την οικογένειά του, για παράδειγμα. Συμφωνώ εν μέρει. Η άλλη πλευρά αυτού που είπατε για την κλινική σκέψη είναι ότι είδαμε ότι οι ψυχίατροι δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν. Η αξιοπιστία των διαγνώσεων μας πριν εμφανιστεί το ICD10 ήταν αρκετά χαμηλή. Όπως λένε, 2 ψυχίατροι – 3 απόψεις. Όταν το ICD-10 κυκλοφόρησε το 1993 και το DSM-3 το 1980, μόνο τότε η ψυχιατρική άρχισε να προσεγγίζει μια ακριβή επιστήμη. Όσο χρησιμοποιούμε αυτά τα κριτήρια, όσο ατελή και αν είναι, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι πλησιάζουμε όλο και περισσότερο σε αυτό.

Victoria Chitlova: Προλάβατε την ερώτησή μου, πόσο τέλειες είναι οι ταξινομήσεις, πώς θα αλλάξουν;

Alexey Pavlichenko : Ζούμε στην εποχή της πληροφορικής, η ψυχιατρική είναι αναμφίβολα. Νομίζω ότι οι ταξινομήσεις δεν θα ικανοποιήσουν ποτέ τους πάντες, φυσικά. Φυσικά θα υπάρχουν και δυσαρεστημένοι γιατροί και όπως λένε λόγιοι. Από την άλλη πλευρά, η σύγχρονη ταξινόμηση, ίσως το ICD11, και το DSM5 είναι οι πιο πρόσφατες ταξινομήσεις "χάρτου". Η επόμενη έκδοση θα είναι κάτι σαν προγράμματα υπολογιστή, Windows 10.1, Android τέτοια και τέτοια. Θα υπάρξει μια αμερικανική ταξινόμηση DSM5.1, όταν έχουμε συσσωρεύσει αρκετή γνώση στον τομέα, πρώτα απ 'όλα, για τις αιτίες, αυτού που ονομάζουμε νευροβιολογία, για να κάνουμε αλλαγές στην ταξινόμηση των διαταραχών ύπνου, ή διαταραχών διάθεσης, ή σχιζοφρένειας, για παράδειγμα. Μετά θα το παρουσιάσουμε, και θα υπάρχει κάποιο ηλεκτρονικό έγγραφο, 5 έκδοση 1, 5 έκδοση 2. Δεν θα περιμένουμε, όπως περιμέναμε το DSM5, όπως τα tablet του Μωυσή. Υπό αυτή την έννοια, ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία των πληροφοριών θα επιτρέψει τις ενημερώσεις ταξινόμησης να πραγματοποιούνται αρκετά γρήγορα, μόλις συσσωρευτεί μια ορισμένη κρίσιμη μάζα δεδομένων.

Victoria Chitlova: Πες μου σε παρακαλώ, η ψυχιατρική είναι μέθοδος ή τέχνη;

Alexey Pavlichenko : Ωστόσο, αυτή είναι μια μέθοδος, αυτό είναι ένα συγκεκριμένο εργαλείο που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όσο το δυνατόν ακριβέστερα. Φυσικά, σύμφωνα με το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο, η προσωπικότητα του γιατρού είναι εξαιρετικά σημαντική. Εξάλλου, ξέρουμε ότι μετά από μια συζήτηση με έναν ψυχίατρο, μια κανονική συζήτηση και η φυσιολογική ανθρώπινη κατανόηση συχνά βοηθά. Ας το πούμε ενσυναίσθηση, ζεστασιά, διαφορετικά πράγματα. Ξέρω, για παράδειγμα, ότι συχνά αφού μιλάει μαζί μου ο ασθενής αισθάνεται καλύτερα, ξέρω ότι τα φάρμακα βοηθούν μόνο μετά από μια εβδομάδα, αρχίζουν να δρουν, αλλά αισθάνονται καλύτερα τώρα. Φυσικά, κανένα μηχάνημα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει αυτό, και ως εκ τούτου, πιστεύω ότι οι ψυχίατροι και η ψυχιατρική δεν είναι είδος υπό εξαφάνιση. Όσο είμαστε άνθρωποι, όσο έχουμε κάτι κοινωνικό πίσω από το βιολογικό, θα είμαστε περιζήτητοι.

Κανένα μηχάνημα δεν μπορεί να αντικαταστήσει έναν γιατρό με τον οποίο μπορείτε να μιλήσετε από καρδιάς.

Victoria Chitlova: Η νευροεπιστήμη αυτή τη στιγμή αναπτύσσεται πολύ ενεργά. Οι γνώσεις και οι ιδέες για το πώς μοιάζουν οι ψυχικές ασθένειες έχουν συσσωρευτεί και τώρα όλα διευκρινίζονται ενεργά, λεπτομερώς και εξηγούνται από την άποψη του τρόπου λειτουργίας του εγκεφάλου. Φυσικά, το μοντέλο του ψυχιάτρου και διαγνωστικού στο μέλλον θα περιλαμβάνει την κατανόηση του πώς συμβαίνουν όλα και φυσικά, όταν μιλάμε θερμά και με κατανόηση, όταν γίνεται επαγγελματικά, όπως και να το θέλετε, εξακολουθούν να εμπλέκονται οι ίδιες δομές στον εγκέφαλο, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη διάθεση, και για την απουσία άγχους, για την απουσία του γιατρού.

Alexey, τι θα ήθελες να ευχηθείς στους ακροατές μας;

Alexey Pavlichenko: Μάλλον ψυχική υγεία. Εάν έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα, εάν έχετε οποιεσδήποτε ερωτήσεις, μην φοβάστε να επικοινωνήσετε με ψυχιάτρους ή ψυχοθεραπευτές. Οι περισσότερες ασθένειες είναι αρκετά θεραπεύσιμες και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μπορούμε να επιτύχουμε σημαντική βελτίωση ή ανάρρωση.

Victoria Chitlova: Alexey, σε ευχαριστώ.

νευρολογία

Join our mailing list

Join us on mobile!